നന്മ...!

 

കിളികൾ പൂക്കളെ വിളിച്ചുണർത്തി..

പൂക്കൾ പുലരിയെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു..

സൂര്യൻ ജില്ലിയെ തട്ടിയുണർത്തി..

“നേരം പുലർന്നിരിക്കുന്നൂ…ഉണരൂ ….കണ്ണുകൾ തുറക്കു ജില്ലി കുഞ്ഞേ..“

ജില്ലി അവധിയുടെ ആലസ്യമകറ്റി  മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ  സന്തോഷത്തോടെ തുള്ളിച്ചാടി  പാട്ടുകൾ പാടി ഉത്സാഹത്തോടെ അവളുടെ ദിവസത്തിനു തുടക്കമിട്ടു..!

“മേരിക്കുണ്ടൊരു കുഞ്ഞാട്..ഹൊ..ഹേയ്..

ജില്ലിക്കുണ്ടൊരു കുഞ്ഞു സ്ലേറ്റ്..

നീണ്ടു മെലിഞ്ഞൊരു ചോക്ക് പെൻസിൽ

അച്ഛൻ വാങ്ങി തന്നല്ലോ..

സ്കൂളിൽ പോവാൻ എന്തു രസമാ..

മാർച്ച് കഴിഞ്ഞാൽ ഹൊ എന്തു ചെയ്യും..?”

ഏപ്രിൽ , മെയ്  അവധി എങ്ങനെ ചിലവഴിക്കണമെന്ന ആലോചനയിലും,

 പൂക്കളോടും കിളികളോടും കളി പറഞ്ഞ് ചാടി ചാടി പോകുന്ന ജില്ലിയെ കണ്ട സുന്ദരി പൂമ്പാറ്റ അന്നെന്തായാലും ജില്ലിയോട് കുശലം ചോദിച്ചിട്ടു തന്നെ കാര്യമെന്ന് തീരുമാനിച്ചു.

 “ഹലോ..ഹേയ്..ഒന്നവിടെ നിന്നേ..

എനിക്കൊരു കാര്യം ചോദിക്കാനുണ്ടായിരുന്നു..”

സുന്ദരിക്ക് ജില്ലിയുടെ ഒപ്പം പറന്നെത്താൻ ഇച്ചിരി പാടുപെടേണ്ടി വന്നു..

അവളുടെ കുഞ്ഞു ചിറകുകൾക്ക് നോവാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു..!

“ഊം..എന്താ..?

ഞാനിവിടെ വർത്തമാനം പറഞ്ഞു നിന്നാൽ സമയം വൈകും..

അതുകൊണ്ട് നീ സംസാരിച്ചു കൊണ്ട് എന്റെ കൂടെ പറന്ന് കൂടിക്കോളൂ..”

സുന്ദരിക്ക്  തന്റെ ചിറകുകളോട് സഹതാപം തോന്നി..

എന്നാലും കാര്യം അറിഞ്ഞിട്ടു തന്നെ..

സുന്ദരി തുള്ളിച്ചാടി നീങ്ങുന്ന ജില്ലിയുടെ തലക്ക് മുകളിലൂടെ പറന്ന് സംസാരം തുടർന്നു..

“അതെയ്…ജൂൺ മാസം മുതൽ ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതാ..

എവിടേക്കാ എന്നും രാവിലെ ഇങ്ങനെ തുള്ളിച്ചാടി പാട്ടും പാടി സന്തോഷത്തോടെ  നീ പോകുന്നത്..?

ശനി ഞായർ ദിവസങ്ങളിലും മറ്റ് നീണ്ട അവധി ദിവസങ്ങളിലും കാണാറുമില്ല..

ഇന്നെനിക്ക് എന്തായാലും അറിഞ്ഞേ തീരൂ..

അതാണ് ഞാനിന്ന് നിന്റെ കൂടെ കൂടിയത്..”

“ആഹ്…ഇതാണൊ കാര്യം..?

നീ ഒരു മണ്ടത്തി തന്നെ..എന്നും രാവിലെ ഞാൻ സ്കൂളിലേക്കല്ലാതെ വേറെ എവിടെ പോകാനാ..?“

ജില്ലി സുന്ദരിയെ കളിയാക്കി.

സുന്ദരിക്ക് ദേഷ്യം വന്നു..

“ഹ്മ്മ്..നുണച്ചി..

സ്കൂളിൽ പോകുന്നവരെ കണ്ടാൽ എനിക്ക് മനസ്സിലാകും..

അവരുടെ കയ്യിലൊ, തോളിലൊ മുതുകിലൊ ഒരു സ്കൂൾ ബാഗ് കാണും..

നിന്റെ കയ്യിലാണെങ്കിൽ അതൊന്നുമില്ല താനും..

എനിക്കും സ്കൂളിൽ പോകാൻ വളരെ ഇഷ്ടമാണ്..പക്ഷേ,,എന്റെ കുഞ്ഞ് ചിറകുകൾക്ക് സ്കൂൾബാഗ് തൂക്കാനുള്ള ആവതില്ലാത്തതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ പോകാത്തത്..

പക്ഷേ..ഞാനെന്നും  ന്റെ കൂട്ടുകാരുമൊത്ത് സ്കൂൾ മുറ്റത്തെ പൂന്തോട്ടത്തിലിരുന്ന് പാട്ടുകളും കഥകളും കേട്ടിരിക്കാറുണ്ട്..

എനിക്ക് മനസ്സിലാവുന്നതെല്ലാം കേട്ട് പഠിക്കാറുമുണ്ട്..

നീ എന്നെ പറഞ്ഞ് പറ്റിക്കുകയാണ്..“

ജില്ലിക്ക് ചിരി അടക്കാനായില്ല..

സുന്ദരിയുടെ ചിറകുകളിൽ മൃദുവായി പിടിച്ച് തന്നിലേക്ക് അടുപ്പിച്ച്  തന്റെ ശരീരത്തിൽ പറ്റിച്ചേർന്നിരിക്കുന്ന ഒരു സാധനം കാണിച്ചിട്ട് പറഞ്ഞു..

“സുന്ദരീ…നീയിത് കണ്ടോ..?

ഇതാണ്  ഞങ്ങൾ കൂട്ടർക്ക് മാത്രമായി ഈശ്വരൻ നൽകിയിരിക്കുന്ന ഒരു വരദാനം..

നിനക്ക് ഞങ്ങളെ അറിയില്ലേ..

ഞങ്ങളാണ്  കങ്കാരു..

നീ ഇവിടെയൊന്ന് പോയി നോക്കൂ..ഞങ്ങളെ കുറിച്ച് കൂടുതൽ വിവരങ്ങൾ ലഭിക്കും..

എന്റെ അമ്മ എന്നെയീ സഞ്ചിയ്ക്കകത്തിരുത്തിയാണ് പോറ്റി പരിപാലിച്ച് വളർത്തി കൊണ്ടുവന്നത്..

എന്റെ അമ്മയുടെ അത്രക്കായാൽ ഞാനും അങ്ങനെ തന്നെയാവും..

അതുവരെ ഞാനെന്റെ കുഞ്ഞു സ്ലേറ്റും പെൻസിലും  പുസ്തകങ്ങളും ഈ സഞ്ചിക്കകത്തിട്ട് സ്കൂളി പോകുമല്ലോ…“

ജില്ലി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു..

സുന്ദരി കൌതുകത്തോടെ ജില്ലിയുടെ വയറിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞു സഞ്ചിയെ നോക്കി സന്തോഷിച്ചു..

“ആഹാ….എനിക്ക്  നാനാവർണ്ണങ്ങളിലുള്ള ചിറകുകൾ നൽകി എന്നെ സുന്ദരിയാക്കിയതു പോലെ നിനക്കും ഒരു അത്ഭുതം ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു..

എന്നെ കുറിച്ച് നിനക്ക് കൂടുതൽ അറിയണമെൻകിൽ ദാ...ഇവിടെ പോയാൽ മതി..!

എനിക്ക് സന്തോഷമായി…ആദ്യമായാണു ഞാൻ നിന്റെ കൂട്ടരെ കുറിച്ച് അറിയുന്നത്..”

ജില്ലിയും സുന്ദരിയും അവരവരുടെ സന്തോഷങ്ങൾ പങ്കുവെച്ചു,,

യാത്രാമദ്ധ്യേ ജില്ലി സന്ദുരിയോട് പറഞ്ഞു,

“ഇനി മുതൽ നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് ഒരേ സ്കൂളിൽ പോയി വരാം..

നിന്റെ കുഞ്ഞു ചിറകുകൾക്ക് നോവാതിരിക്കാൻ നിന്നെ ഞാനെന്റെ സഞ്ചിയിൽ ഇരുത്താം..

നമുക്കൊരുമിച്ച് പാട്ടുപാടി രസിച്ച് നല്ല കൂട്ടുകാരികളായി കഴിയാം..”

സുന്ദരിക്ക് സന്തോഷം അടക്കാനായില്ല..

അന്നു മുതൽ അവർ നല്ല കൂട്ടുകാരികളായി സ്കൂളിലേക്ക് പോയി വന്നു..

സുന്ദരിയേയും അവളുടെ പുസ്തകവും തന്റെ സഞ്ചിയിൽ ഒതുക്കി ജില്ലി തന്റെ സ്നേഹിതയെ സഹായിച്ചു..!

കൂട്ടരേ…

ഉള്ളിലെ നന്മയും  അവ പങ്കുവെക്കുവാനുള്ള നല്ല മനസ്സും മാത്രം മതി ജിവിതത്തിൽ സന്തോഷം നിലനിൽക്കാൻ..

ശുഭദിനം നേരുന്നു..!

ഞാനും..ആദുവും...പിന്നെ.......

തംബലീനയെ അറിയുമോ..?
അരികിൽ കുഞ്ഞു മക്കളുണ്ടെങ്കിൽ അവരോട് ചോദിച്ചു നോക്കൂ..
ആ കുഞ്ഞു ചുണ്ടുകൾ കൂർത്തു വരുന്നതും കണ്ണുകൾ വിടരുന്നതും മൂക്ക് വികസിക്കുന്നതും കാണാം..
അവർക്ക് മനപാഠമായിരിക്കും തംബലീന കഥകൾ..
കഥാന്ത്യത്തിൽ തംബലീനയെ പക്ഷിപ്പുറത്തേറ്റി കൊണ്ടു പോകുന്ന രാജകുമാരൻ അവരുടെയെല്ലാം നായകനാണ്..
മൂന്നു വർഷങ്ങൾക്ക് മുന്നെ ഞാനും ന്റെ മക്കൾക്ക് പറഞ്ഞു കൊടുത്തു തംബലീന കഥ..
അങ്ങനെ ആദുവിനു ഞാനവന്റെ തലീനയായി..


ആദുവിനെ കുറിച്ച് ഞാനെന്തു പറയാൻ..
 എന്‍റെ പ്രാണിനും.. ശ്രദ്ധ... ക്കും മുന്നെ ന്റ്റെ സ്പര്‍ശം അറിഞ്ഞു ഉണര്‍ന്നവൻ..
ഉച്ഛത്തിലുള്ള ശബ്ദങ്ങളേയും പുതു മുഖങ്ങളേയും നേരിടാനാവാതെ കുട്ടികസേരയിൽ നിന്ന് മേശക്ക് ചുവട്ടിൽ സ്ഥലം പിടിക്കുന്നവൻ..
ഡാൻസ്‌ ക്ലാസ്സുകളിൽ മറ്റു കുട്ടികൾക്കു പിറകിൽ പിന്തിരിഞ്ഞു നിന്ന്
മനകണ്ണിൽ നൃത്തം കണ്ടാസ്വാദിക്കുന്നവൻ..
അവന്റെ തലീനയല്ലാതെ മറ്റാരെങ്കിലും മുറിയിൽ പ്രവേശിച്ചാൽ
പൊത്തിപ്പിടിച്ച കൈവിരലുകൾക്കിടയിലൂടെ കതകിനു പിറകില്‍ നിന്ന് അവരെ വീക്ഷിച്ച്‌
മനസ്സിലാക്കുന്നവൻ..
മൂന്നര വയസ്സിനുള്ളിൽ അക്ഷരങ്ങളും അക്കങ്ങളും പുതു വാക്കുകളും മനപാഠമാക്കിയവൻ..
അങ്ങനെ വിശേഷണങ്ങളാൽ വിശേഷിക്കപ്പെട്ടവൻ ആദു..


വാർഷാരംഭം മുതൽ ആദുവിന്റെ മാതാപിതാക്കളിൽ നിന്നും വളരെയധികം സഹകരിക്കുന്ന
സമീപനവും മനോഭാവവും  ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും എന്നെ ഇപ്പോഴും
വേദനിപ്പിക്കുന്ന പ്രതികരണമായിരുന്നു വർഷാവസാനം ആദുവിന്റെ അച്ഛനിൽ
നിന്നും  ലഭിച്ചത്‌..
എന്റേയും പ്രിസിപ്പലിന്റേയും നേരെ അയാൾ കയർത്തു,

" ഇവനെ പ്രത്യേക സ്ക്കൂളിൽ വിടണമെന്ന നിങ്ങളുടെ നിർദ്ദേശം എന്റെ കുഞ്ഞിനെ
കരുതി കൂട്ടി ഓട്ടിസ്റ്റിക്‌ ആക്കിയെടുക്കുന്നു എന്നാണ്..
ചില കാര്യങ്ങളിൽ അവൻ വേറിട്ട്‌ പ്രതികരിക്കുന്നു എന്നത്‌ അവന്റെ
പ്രത്യേകതകൾ ചൂണ്ടികാണിക്കുന്ന കഴിവുകൾ മാത്രമാണു.. "

മണിക്കൂറുകൾ നീണ്ടു നിന്ന സംഭാഷണങ്ങൾക്കു ശേഷം ആ പിതാവിനെ ഒരു പ്യൂണിന്റെ സഹായത്താൽ മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കേണ്ടതായി വന്നു..

“ഒരു വർഷത്തെ അദ്ധ്വാനഫലം  അയാളിൽ നിന്നും കിട്ടുന്നത് ഇത്തരത്തിലായിരിമെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചുവോ..
സമൂഹത്തിനു മുന്നിൽ തന്റെ പുത്രൻ മൂലം പരിഹസിക്കപ്പെടുമോ എന്ന തരംതാണ മനോഗതിയാണു അയാളുടേത്..”

കൂടെയുള്ളവർ എന്നെ ആശ്വാസിപ്പിച്ചു..

ഒരു നീറ്റലായി ആ സംഭവം മനസ്സിൽ അങ്ങനേ ചേർന്നു കിടന്നു..
അടുത്ത ക്ലാസ്സിലും ടീച്ചറുടെ പൂർണ്ണ സംരക്ഷണത്തിലും പ്രത്യേക മേൽനോട്ടത്തിലും അവന്റെ പഠനം നല്ല രീതിയിൽ തന്നെ തുടർന്നു പോന്നു..
അവനിൽ പ്രത്യേകമായി കണ്ടു വരുന്ന സ്വാഭാവ വിശേഷങ്ങളെ കുറിച്ച് ഞങ്ങൾ ചർച്ച ചെയ്ത് പഠിച്ചു പോന്നു..
പ്രീപ്രൈമറി കുഞ്ഞുങ്ങൾ അമ്മയുടെ മടിത്തട്ടിലെന്ന പോലെയാണ്..
ഒന്നാം ക്ലാസ്സിലേക്കുള്ള അവരുടെ ചുവടു മാറ്റം ഞങ്ങളെ സംബന്ധിച്ച് അവർ ഉന്നത വിദ്ധ്യഭ്യാസത്തിനായി പോകും പോലെയാണ്..

പ്രതീക്ഷിച്ചത് സംഭവിച്ചു..
പല ടീച്ചറുകൾ കയറി ഇറങ്ങുന്ന ക്ലാസ്സ് മുറി അവനെ വല്ലാത്ത അവസ്ത്ഥയിലാക്കി..
അവനെ കുറിച്ചുള്ള വിവരങ്ങളെല്ലാം അവർ ഞങ്ങളിൽ നിന്ന് ശേഖരിച്ചുവെങ്കിലും പ്രത്യേക ഗുണം ചെയ്തില്ല..
അവനെ പ്രത്യേകമായി ശ്രദ്ധിക്കുവാനുള്ള സമയം കണ്ടെത്താൻ അവർക്ക് സാധിച്ചിരുന്നില്ല..
 അപ്പോഴേക്കും അവനിൽ പുതിയ സ്വഭാവ മാറ്റങ്ങളും കണ്ടു തുടങ്ങിയിരുന്നു..
അങ്ങനെ ആദുവിന്റെ രണ്ടു വർഷം തീരാനാവുന്നു..

എന്റെ ക്ലാസ്സിനു തൊട്ടതാണ് ഡാൻസ് റൂം..
ചില ദിവസങ്ങളിൽ ആ മുറിയിലേക്ക് എത്തും മുന്നെ തന്നെ അവനെന്റെ ക്ലാസ്സിലേക്ക് ചൂണ്ടി കാണിക്കും..

“ഞാനിന്ന് ഇവിടെയാ….അവിടേക്കില്ലാ..”

സമ്മതം കിട്ടിയാൽ പിന്നെ അവന്റെ ലോകമായി..
മൂന്നു വർഷങ്ങൾക്കു മുന്നെയുള്ള എന്റെ പഴയ ആദുവിനെ എനിക്ക് കിട്ടി കഴിഞ്ഞിരിക്കും..
പിന്നെയുള്ള അവന്റെ തിരച്ചിലുകൾ അന്നത്തെ കഥ പുസ്തകങ്ങൾക്കും മറ്റു സാമഗ്രികൾക്കുമായിരിക്കും..
അവൻ തിരയുന്നത് ‘തംബലീന‘ക്കാണെന്ന് അറിയാമെങ്കിലും അവന്റെ പ്രായത്തിനും വായനക്കും ഉതകുന്ന മറ്റൊരു പുസ്തകം കൊടുത്താലും അവൻ ഹാപ്പി..
പകുതി വായനയും ഇടക്കുള്ള കള്ള നോട്ടങ്ങളും അപ്പുറത്തെ മുറിയിൽ നിന്നുള്ള പാട്ടിനു ചുവടു വെച്ചും അവൻ ആ ഒരു മണിക്കൂർ ആസ്വാദിക്കും.. അവന്റെ കൂടെ ഞാനും…!

ഇനി കാര്യത്തിലേക്ക് ...
ഞാനെന്തിനിവിടെ ആദുവിനെ പരിചയപ്പെടുത്തി എന്ന് പറയാം..
എന്‍റെ സന്തോഷം നിങ്ങളുമായി പങ്കു വെക്കുന്നൂ..
ഇന്നലെ ഒരു സന്തോഷം ആദുവിന്റെ ടീച്ചറിൽ നിന്നും അറിയുവാൻ കഴിഞ്ഞു..
സ്ക്കൂളിലേയും പുറമേ നിന്നുമുള്ള കൌസിലേഴ്സിന്റ്റേയും നിർദ്ദേശ പ്രകാരം ആദുവിനെ പ്രത്യേക പഠന മുറകൾ സ്വീകരിക്കുന്ന സ്ക്കൂളിൽ ചേർക്കാൻ പോകുന്നൂ..
സന്തോഷത്താൽ മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കാനായില്ല..
പ്രാർത്ഥനകളും ന്റെ കുഞ്ഞിന്..

സ്ക്കൂളിന്റെ പടികളിറങ്ങി വീട്ടിലേക്ക് പുറപ്പെടും നേരം കുഞ്ഞുങ്ങളെ കാത്തു നിൽക്കുന്നവരുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഒരു പരിചയ മുഖം..
എന്നെ കണ്ടതും വിളറിയ ആ മുഖം സാവകാശം ചിരിക്കുന്നു..
ആ മുഖം ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു..
ആദുവിന്റെ പിതാവ്..
കേൾക്കാൻ ആകുന്നില്ലെങ്കിലും അനങ്ങുന്ന ചുണ്ടുകളെ എനിക്ക് അറിയാൻ കഴിഞ്ഞു..

ഹൌ ആർ യു മേം..?

യെസ്,…സുഖാണെന്ന് അദ്ദേഹത്തിനു കൈവീശി നടന്നകലുമ്പോൾ എനിക്ക് കേൾക്കാമായിരുന്നു ആദുവിന്റെ ഉച്ഛത്തിലുള്ള സ്വരം..

“അതാ…തലീന പോകുന്നു…”


മുകളിലെ ചിത്രം പണ്ടെപ്പോഴൊ തംബലീന ന്റ്റെ ഉറക്കം കളഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിൽ വരച്ചത്,,  :)

സ്വാഗതം...2013

നമുക്കായ് അറിവിൻ നിധികൾ ഒളിച്ചിരിപ്പൂ

അക്ഷര വഴികളാൽ അവ കുഴിച്ചെടുക്കൂ

അറിവിൻ സമുദ്രം പരന്നു കിടപ്പൂ

അക്ഷര പരപ്പാൽ അവ നീന്തി കയറൂ

അങ്ങനെ അറിവിൻ പടികൾ കയറി

അറിവിൻ വിജയം കൊയ്തെടുക്കൂ

അറിവിൻ മേന്മ നാടിനു വളർച്ച

അറിവില്ലാത്തവർ നാടിനു തളർച്ച

പഠിക്കുക വളരുക ലോകമറിയുക

ലോകവും നിന്നെ അറിയട്ടെ..

Addul Kalam says :

“Climbing to the top demands strength,

Whether it is to the top of Mount Everest

Or to the top of your career.”

“Self respect comes with self reliance.”

“To succeed in your mission,

You must have single-minded devotion to your goal.”

“Dream,dream and dream..

Then translate your dreams in to thoughts and then in to action.”

ന്റെ കുഞ്ഞു കൂട്ടുകാർക്ക്….

ന്റെ സ്നേഹ മക്കൾക്ക്…..

പുതുവത്സരാശംസകൾ….മനം നിറയെ…!